دلم دوباره امشب

میخواد یکم بباره

حال دلم ابریه

بارون زدس دوباره

دلم می خواد که بازم

قصه هام و بخونم

قصه غصه هام و

هرچیزی هست بدونم

آخه مردم این روزا

بد جوری بی حواسن

دیگه نمی خوان هیچ جا

هستی شون و ببازن

آره دیگه آدما

هیچ کس و دوست ندارن

دیگه برای هم هم

نامه نمی نگارن

منم دلم تنگ شده

واسه اونی که رفته

اینارو گفتم که بگم عشقش یادم نرفته

صدای پای لیلــــی را که بشناسد به جزمجنــــــون

همان لیلی که مجنون را بکرد هفتاد نوع افســــون

چنان مست اسـت از یادش که نامش رفته ازیادش

همی گویـــد که جــــــان من نثــــار نغمـــه شادش

من که امروزیِّ و فرداییّ و پس فردایی ام

تا به کـــی در انتظــار مهلــت تنهایـــی ام

من که دایم در میان جمعــــم و در گفتگــو

بی شکیبایـــی به دنبـــال جمال ساقــــی ام

من و ایـــن دل که سامانـــش نباشــد

                من و دردی کـــه درمانـــش نباشـــد

من و یـاد گذشتــــه ، یـاد دیـــــروز

                 من و وحشت ازاین وضع غم افروز

من و یـــاد کـــــــــلام اسـتعـــــاری

                من و ماندن به یک دنیــــا خمــاری

من و آوارگــــــــــی در خیــــالـــت

                من و افسردگــــــــی بـــی نهایــــت

من و تنهــایی و افکــــار موهــــوم

                من و عقده ، من و الفـــاظ مسمــوم

من و بی بنـــد و باری در کلامــــم

                من و احســـــاس پوچــــی دمــــادم

بیا ، فکرم به روی توســــت شایــد

                به مرگـــــم قصــه ام پـایـان بیابـــد.................

بارش زلف سیاهـــــت    کوهسار شانه هایـــــت

تپـــش قلـــــب مـــن و    تیزی تنـد آن نگاهــــت

لب خشکیده وتلـــــخ و    بوسه ای ازگونه هایت

کــاش می شد که ببینم    رخ زیبـای چوماهــــت

شبی دیگر

       نگاهم مات بر در....

سکوت این شب غمگین

          به روی شانه ام سنگین

                      دلم را سخت کرد آذین

از این موهوم درد آلود

        از این زنگار نا محدود

              از این نامی که آتش می زند دل را

                          از این نامی که خاکستر کند گل را

از این نامی که عشقش دیگران خوانند

                                    و من...............

                                       به جز درد و غم و اندوه

                                                              هیچ نا خوانم....

کنون که خسرو گل زد به گلستان خرگاه     زدست ساقی گلچهــره جام گلگون خواه

اسیر عشقـــم وازهر چه در جهان فارغ     گدای یارم و بر هرکه دردوعالم  شـــــاه

خزان هجـــربراین بوستان نیابد دســــت     نسیـــم تفرقه در این چمــــن نیابـــــد راه

مرا به وصل تو ای گل امیدواری نیسـت    شب فراق دراز است و عمرمن کوتـــــاه

سپید گشت دو چشمــم به انتظــــار شبـی     که پیش زلف تو گویم حدیث بخت سیــاه

تفقدی نکند دوست ، کوششی ای اشـــک     ترحمـــی نکنــد یــار، همتـــــــی ای آه

دو روز نوبت شادی عزیز دار ای گـــل     که نوبهار جوانی خـــــزان شود ناگـــاه

زعشق و باده رهی توبه ام دهد زاهـــــد     من و شکیب ز معشوق و مــی معاذ الله.

امیدوارم خوشتون اومده باشه